Γιατί είμαι ευτυχισμένος κυρία!

Σα νηπιαγωγός αισθάνομαι καθημερινά πόσο μεγάλη ευλογία είναι να συγχρωτίζεσαι με παιδιά. Πέραν του ότι γίνεσαι παιδί και κανείς δε σε αποπαίρνει γι ' αυτό, μαθαίνεις. Μαθαίνεις και παίρνεις παράδειγμα απο την αθωότητα τους, τη χαρά τους, την ευγνωμοσύνη τους και κυρίως την αγάπη τους.
Γιατί τα παιδιά ξέρουν να αγαπούν. Και κυριως να αγαπούν αυτούς που τ' αγαπούν. Και συχνά μάλιστα θυμάμαι μια φράση που διάβασα σε ένα ανθολόγιο βιβλίο. "Και τα σημερινά παιδιά που οι γονείς τους δεν τα αγαπούν είναι και αυτά ορφανά. Και μάλιστα διπλά".

Ο Άγγελος (δεν είναι αυτό το πραγματικό του όνομα) είναι ένα παιδί που προέρχεται απο  δύσκολο οικογενειακό περιβάλλον. Οι γονείς του έχουν πάρει διαζύγιο και η επιμέλεια του έχει χωριστεί στα τέσσερα. Στους γονείς και στους παππούδες του. Κάθε μέρα θα έρθει να τον πάρει ένα διαφορετικό πρόσωπο. Γεγονός που προκαλεί εκνευρισμό και άγχος στον Άγγελο. Γιατί απαιτεί να τον παίρνουν οι γονείς του.

Το σχολείο λειτουργεί θεραπευτικά για τον Άγγελο. Είναι ένα παιδί πάντα χαρούμενο, περιτριγυρισμένο απο φίλους του, γελαστό, σε σημείο που να μας προκαλεί απορία. Το ζουζούνι όμως δεν ακούει εύκολα τις δασκάλες του όταν εκείνες δίνουν οδηγίες ότι πχ τέλειωσε το παιχνίδι και είναι ώρα να πάμε για την επόμενη δραστηριότητα. Ο Άγγελος συνεχώς αγκαλιάζει και πειράζει τους φίλους του, τους τραβάει την προσοχή και έτσι το κομφούζιο μεγαλώνει. 

Κάποια μέρα δεν άντεξα. Τον πήρα αγκαλιά και τον ρώτησα.
-Αμάν βρε Άγγελε. Δεν ακούς καθόλου τις δασκάλες σου; Όταν λένε οι κυρίες να καθίσουμε στα καναπεδακια να ακούσουμε το παραμύθι δεν εννοούν να αγκαλιάζουμε συνεχώς τους συμμαθητές μας και να γελάμε.
Και η σταράτη απάντηση: Συγγνώμη κυρία! Δε το κάνω επίτηδες, Απλά είμαι τόσο ευτυχισμένος που είμαι σχολείο!!

Απο τότε όταν προσπαθώ να επαναφέρω τον Άγγελο στην τάξη η απάντηση του πάντα ειλικρινής και αυθόρμητη είναι η ίδια. Και η δική μου απάντηση στην απάντηση του είναι μια μεγάλη αγκαλιά και η ευχή "Πάντα ευτυχισμένος".


  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

2 comments:

LitsArt said...

ποσο συγκινητικη ιστορια αλλα και ποσο δυσκολο το καθηκον σου να διδαξεις κανονες σε τετοιες ιδιαιτερες περιπτωσεις παιδιων...
καλο κουραγιο!

Βιβή said...

Ναι Λίτσα μου.Ακριβώς έτσι! Ευχαριστώ πολύ! Κάθε ευλογία και σε σένα ♥♥

Post a Comment