Monday, July 31, 2017

Ξαναγίνομαι παιδί

Πριν λίγο καιρό η αδελφή μου Τάτι μου χάρισε ένα τάμπλετ MLS 8,5 ιντσών. Όπως ήταν φυσικό ξετρελάθηκα. Γιατί για μένα το τάμπλετ σημαίνει ένα πράγμα. Βιβλία!! Ηλεκτρονικός αναγνώστης. Χωρίς να χρειάζεται πια να βγάζω τα μάτια μου στο κινητό. Και αυτή ήταν μόνο η αρχή.

Εγκατέστηστα αμέσως εφαρμογές για την ανάγνωση βιβλίων και αμέσως μετά ξεκίνησα να ανεβάζω βιβλία απο τον υπολογιστή μου. Και τί βιβλία; Φυσικά παιδικά. Παιδική λογοτεχνία στα ελληνικά και στα αγγλικά. Και γιατί παιδικά; Ίσως γιατί παρόλο που μεγάλωσα μέσα μου παραμένω παιδί.

Τί να πρωτοδιαλέξω; Την Άννα των Αγρών που έχει μεγάλη φαντάσια και λατρεύει τη φύση όπως και γω; Το ίνδαλμά μου xxx. Ή την Πολυάννα με το παιχνίδι της χαράς που με γεμίζει αισιοδοξία στις αντιξοότητες; Είναι πολλές οι ηρωίδες και οι μικροί ήρωες που μου γεμίζουν την καρδιά με τη σοφία και τα νοήματα τους.

Η Τζούντη απο το λατρεμένο μου ΜπαρμπαΜακρυπόδη. Που λατρεύει τις περιπέτειες, το διάβασμα και τη συγγραφή. Πεισματάρα, με χιούμορ και πάντα κεφάτη. Μου θυμίζει πάλι επίσης εμένα. Με κάθε μια απο τις ηρωίδες ταυτίζομαι. Και αυτό γιατί μιλούν σε διαφορετικές πτυχές του χαρακτήρα μου. Και φυσικά το μικρό Λόρδο Φολντλερουά που αγαπάει όλο τον κόσμο και σκλαβώνει τους πάντες με την αγάπη του. Άλλο ένα παράδειγμα που με ωθεί να γίνομαι καλύτερη.


Κοντά τους ξαναγίνομαι παιδί. Ξανανιώθω. Φορτίζω μπαταρίες. Ανανεώνω την αισιοδοξία μου και γελώ. Γιατί μου αρέσει να γελώ και να γίνομαι παιδί.

   


Επιτρέψτε μου να σας αφιερώσω αυτό το τραγούδι με όλη μου την αγάπη.



Wednesday, July 12, 2017

Δροσερές Καλοκαιρινές Αναμνήσεις

Σαν παιδί είχα την εξαιρετική ευλογία να μεγαλώσω σε μια πολύτεκνη οικογένεια. Επίσης είχα την  ευλογία οι γονείς μου να αγαπάνε υπερβολικά τα ταξίδια. Το γεγονός ότι ήμασταν πολλοί και το αυτοκίνητο μας μινιόν δε  μας εμπόδιζε για χρόνια να οργώνουμε την Ελλάδα. Ακόμα και τώρα η μητέρα μου απορεί πως δε μας σταμάτησε ποτέ η αστυνομία για πρόστιμο! Με τα σημερινά δεδομένα η οδήγηση ενός αυτοκινήτου μινιόν φίσκα σε πληθυσμό  είναι παράνομη, επικίνδυνη και καταδικαστέα. xxx
Παραταύτα οι οικογενειακές μας διακοπές δε παύουν κάθε χρόνο σαν αναμνήσεις να μας συνοδεύουν.
Το αυτοκίνητο μας ήταν ένα άσπρο Ντάτσια. Σα λευκό πουλί. Με σχάρες απο πάνω που φορτώναμε πολυκατοικίες βαλίτσες με δαγκάνες τους αστακούς. Απαραίτητη συνοδεία το ροζ σεντόνι που σκεπάζαμε τις βαλίτσες για να μη γεμίζουν μυγάκια. Ήταν απο το είδος του αυτοκινήτου πυ διασώζεται σε πυρηνικό πόλεμο και κάνει τους αντιπάλους του παλιοσίδερα. Με μηχανή γερή σαν άλογο. 
Κάθε φορά τσακωνόμασταν για το τί κασσέτες θα ακούγαμε στο δρόμο, πάντα κουβαλούσαμε σακούλα με κασσέτες, και γιατί ο ένας πατούσε τον άλλο ή γιατί τα παράθυρα ήταν χαμηλά ή ψηλά και θέλαμε/δε θέλαμε αέρα. Αλίμονο σε αυτόν που καθόταν δίπλα στο παράθυρο. Ήταν ο άτυχος της παρέας.
Καθώς μεγαλώσαμε, το 2000, αγοράσαμε ένα πολυτεκνικό βανάκι. Παρόλο που όλοι είχαμε μεγαλώσει και ήμασταν σε ηλικία να πηγαίνουμε ο καθενας χωριστά διακοπές δε το κάναμε. Όλοι λάτρευαν τις οικογενειακές διακοπές. Κανείς δεν ήθελε να τις χάσει.
Το τελευταίο καιρό πηγαίναμε διακοπές σε ένα χωριό 500 μέτρα υψόμετρο πάνω απο τη θάλασσα στο νομό Αχαΐας. Πλέον ο σκοτωμός γινόταν για το τί cd θα ακούγαμε και φυσικά πάλι για τα παράθυρα. Είχαμε όμως την επιλογή να παίζουμε διάφορα παιχνίδια στο δρόμο και φυσικά Uno. Πάντα καταλήγαμε να σκοτωνόμαστε.
Στο χωριό όλοι μας αγαπούσαν. Μας έφερναν λάδι, κρασί, αβγά, κηπευτικά, ελιές και ένα σωρό καλούδια. 
Ο μπαμπάς έβαζε στη διαπασών κάθε πρωί στις εννιά το cd του Σπανουδάκη "Θάλασσα" για να μας ξυπνήσει για μπάνιο. Η μαμά ετοίμαζε απο νωρίς το μεσημεριανό και φεύγαμε όλοι για μπάνιο. Όπως ήταν φυσικό σταματούσαμε την κυκλοφορία μέχρι να κατεβούμε όλοι αφήνοντας την απορία στους οδηγούς πόσα άτομα ήμασταν. Το καλό ήταν ότι ποτέ κανένας δε μας κόρναρε! xxx
Τα απογεύματα κάναμε πορεία στο βουνό και καταλήγαμε σε μια μινιόν πλατεία με παγωμένο νερό. Τρεις φορές την ημέρα γεμίζαμε μπουκάλια με νερό καθώς το νερό της πηγής ήταν πιο κρύο απο του ψυγείου! 
Τα βράδια ξαπλώναμε στο πλακώστρωτο της αυλής και κοιτούσαμε τα αστέρια. Καθώς οι διακοπές μας γινόταν αρχές Αυγούστου είχαμε τα βράδια βροχή μετεωριτών. Τις Περσίδες. Ο αδελφός μας αστρονόμος μας ταξίδευε στο μαγικό κόσμο του ουρανού και μεις κάναμε συναγωνισμό ποιος θα μετρήσει τις περισσότερες Περσίδες. Σε μια απο αυτές τις βραδινές πειπλανήσεις του ουρανού είδα το πρώτο μου πεφταστέρι. Και απο τότε απέκτησα σχέση λατρείας με την αστρονομία. Όπως ο δίδυμος αδερφός. 
Τα τελευταία χρόνια σκορπίσαμε σε όλη την Ελλάδα ελέω δουλειάς. Και οι οικογενειακές συγκεντρώσεις σα διακοπές περιορίστηκαν στο να ανεβαίνουμε τα Καλοκαίρια στο πατρικό μας στη Βέροια. 
Εκεί φτιάχνουμε μαρμελάδες απο ροδάκινα, σάλτσες απο ευωδιαστές κόκκινες ντομάτες και σκαρφαλώνουμε στα βουνά όπως μάθαμε απο παιδιά.

Κάθε Καλοκαίρι ζούμε νέες περιπέτειες και γεμίζουμε αναμνήσεις. Οι πιο όμορφες και διασκεδαστικές όμως ήταν αυτές που ζήσαμε ως παιδιά.



Sunday, July 2, 2017

Θα σας πω ένα μυστικό..

Είμαι ερωτευμένη... Ναι και με τον μαγεμένο κήπο μου! Αλλά και με... την Πάρο!!
Τρελά ερωτευμένη με αυτό το νησί που είναι άγνωστο φαινόμενο η νηνεμία!
Την γνώρισα μια ζεστή βδομάδα του Οκτώβρη πριν τρία περίπου χρόνια. Έκτοτε η θύμηση της με στοιχιώνει.
Οι ζεστοί, φιλόξενοι της κάτοικοι με σκλάβωσαν. Τα παιδιά πάντα πρόθυμα να με καθοδηγήσουν γιατί μονίμως χανόμουνα. Στα στενά της Παροικιάς και στο παλιό Κάστρο. 

Στο Κάστρο έκανα μια γλυκιά γνωριμία. Μια γιαγιά πάνω απο ενενήντα χρονών. Μου αποκάλυψε την ηλικία της και μου εξομολογήθηκε πως είχε είκοσι χρόνια να βγει απο το Κάστρο της Παροικιάς και να κατέβει στο κέντρο. Βλέπετε τα εννενηντα πλας χρόνια της δε της επέτρεπαν να ανεβοκατεβαίνει τα πολλά σκαλοπάτια που έχει το Κάστρο.

Σε μια απο τις πολλές ξεναγήσεις μου με τη μύτη χωμένη στο χάρτη έπεσα πάνω σε δυο κυρίους που έπιδιόρθωναν κάτι χαλασμένα γαλάζια  παραθυρόφυλα
-Συγγνώμη, τους λέω.
Εκείνοι σήκωσαν το κεφάλι και με κοίταξαν περίεργα.
-Ψάχνεις για τον οδοντίατρο, ε; Με ρώτησε ένας απο τους δυο.
Παραξενεύτηκα.
-Όχι. Γιατί να ψάχνω για τον οδοντίατρο;
Εκείνος επέμενε.
-Δε ψάχνεις για οδοντίατρο;
-Όχι. Ψάχνω για μια πέτρινη βρύση. Τους έδειξα τη φωτογραφία που είχα στον τουριστικό οδηγό. 
-Λέγεται βρύση του Μαυρογένους και χρονολογείται απο το 18ο αιώνα.
Οι άνδρες ξεράθηκαν στα γέλια.
-Συγγνώμη, απολογήθηκε τότε ο κύριος. Βλέπεις ο μοναδικός οδοντίατρος του νησιού έχει το ιατρείο του στο Κάστρο. Και όλοι χάνονται στα στενά δαιδαλώδη σοκάκια.
Ήταν σειρά μου να ξεραθώ στα γέλια.

Τοτε ο άλλος ευγενέστατος κύριος έβαλε τα γυαλιά του, κοίταξε τη φωτογραφία και σούφρωσε τα χείλη του.
-Να σου πω... Τέτοιες βρύσες έχουμε πολλλές. Βλέπεις ο δήμαρχος της Παροικιάς ήθελε όλες οι δημόσιες βρύσες να μοιάζουν με αυτές τις παραδοσιακές βρύσες. Οπότε δε ξέρουμε ποια είναι η αυθεντική!
Τους ευχαρίστησα θερμά και απογοητευμένη συνέχισα το δρόμο μου.

Ευτυχώς το κυνήγι του θησαυρού αποδείχτηκε κερδοφόρο! Χάρη στην εκπληκτική ξεναγό και φίλη μου Μαρία, ντόπια Παριανή, βρήκαμε και τις τρεις αυθεντικές βρύσες! Που είχαν σκαλισμένη επάνω τους τη χρονολογία.
Ήμουν επίσης πολύ τυχερή που είχα ντόπια ξεναγό.
Σκαρφαλωμένη στην αγροτική καρότσα τους έκανα το γύρο του νησιού. Μια ανεπανάληπτη εμπειρία.

Το μόνο δυστύχημα ήταν ότι δε μπόρεσα να κάνω μπάνιο! Οι τοπικοί άνεμοι και τα δυνατά οχτώ μποφόρ δε μου επέτρεψαν ούτε μια μέρα να κάνω μπάνιο. Ο κύριος Γιώργος, ο μπαμπάς της Μαρίας, με εμπόδισε απο το να το τολμήσω. Και κατσουφιασμένη τον άκουσα. Δε με έπαιρνε να με μαζέψουν με το κουταλάκι απο τη θάλασσα! xxx

Η μόνη λυπητερή ιστορία που άκουσα ήταν οι διαμάχες των ψαράδων με τους πελεκάνους. Που τους σκότωναν ή τους τραυμάτιζαν γιατί δήθεν και καλά τους τρώνε τα ψάρια. Λες και η θάλασσα είναι λιμνούλα...

Η πιο ρομαντική ιστορία όμως που άκουσα ήταν και η παρακάτω.
Η Μαρία είχαν στο κτήμα τους ένα γάϊδαρο που το λέγανε χαηδευτικά Μπιλάκο. Μια μέρα έπεσε στο χαλικόστρωτο δρόμο και έσπασε το πόδι του. Πλέον ήταν άχρηστος για δουλειές.  Τότε ο κύριος Γιώργος τον πήγε στην Αλκυόνη που είναι καταφύγιο άγριων ζώων και πουλιών. 
Εκεί έθρεψε το κόκαλο χάρη στις περιποιήσεις των γιατρών. Για το Μπιλάκο το ατύχημα είχε ευτυχή κατάληξη. Γνώρισε εκεί μια γλυκιά γαϊδούρα τη Φλώρα με την οποία έκαναν τη δική τους οικογένεια. Απο τότε οι δυο μαζί γκαρίζουν ευτυχισμένοι.

Χειμώνα Καλοκαίρι ονειρεύομαι την Πάρο και τις όμορφες περιπέτειες που έζησα σε αυτήν. Εύχομαι να μπορέσω να ξαναπάω. Η Μαρία και η Πάρος με καλούν συχνά πυκνά.

Καλές διακοπές σε όλους και καλό μήνα!!


                                  Η Παναγία Εκατονταπυλιανή



Ένα απο τα πολλά σοκάκια του Κάστρου


 

Μια παραδοσιακή πόρτα απο τις πολλές του νησιού




                                        Η εκκλησία της Αγίας Άννας




                               Ένας απο τους πολλούς ανεμόμυλους
                                      σήμα κατατεθέν του νησιού


                             
                              Γλυκιά ανατολή στην Πάρο


               
            Η γλυκιά ξαναγός μου Μαρία σε μια απο τις τρεις αυθεντικές
                                        βρύσες του Μαυρογένους



                     Πανέμορφη δύση στην παραλία της Πάρου