Γιατί είμαι ευτυχισμένος κυρία!

Σα νηπιαγωγός αισθάνομαι καθημερινά πόσο μεγάλη ευλογία είναι να συγχρωτίζεσαι με παιδιά. Πέραν του ότι γίνεσαι παιδί και κανείς δε σε αποπαίρνει γι ' αυτό, μαθαίνεις. Μαθαίνεις και παίρνεις παράδειγμα απο την αθωότητα τους, τη χαρά τους, την ευγνωμοσύνη τους και κυρίως την αγάπη τους.
Γιατί τα παιδιά ξέρουν να αγαπούν. Και κυριως να αγαπούν αυτούς που τ' αγαπούν. Και συχνά μάλιστα θυμάμαι μια φράση που διάβασα σε ένα ανθολόγιο βιβλίο. "Και τα σημερινά παιδιά που οι γονείς τους δεν τα αγαπούν είναι και αυτά ορφανά. Και μάλιστα διπλά".

Ο Άγγελος (δεν είναι αυτό το πραγματικό του όνομα) είναι ένα παιδί που προέρχεται απο  δύσκολο οικογενειακό περιβάλλον. Οι γονείς του έχουν πάρει διαζύγιο και η επιμέλεια του έχει χωριστεί στα τέσσερα. Στους γονείς και στους παππούδες του. Κάθε μέρα θα έρθει να τον πάρει ένα διαφορετικό πρόσωπο. Γεγονός που προκαλεί εκνευρισμό και άγχος στον Άγγελο. Γιατί απαιτεί να τον παίρνουν οι γονείς του.

Το σχολείο λειτουργεί θεραπευτικά για τον Άγγελο. Είναι ένα παιδί πάντα χαρούμενο, περιτριγυρισμένο απο φίλους του, γελαστό, σε σημείο που να μας προκαλεί απορία. Το ζουζούνι όμως δεν ακούει εύκολα τις δασκάλες του όταν εκείνες δίνουν οδηγίες ότι πχ τέλειωσε το παιχνίδι και είναι ώρα να πάμε για την επόμενη δραστηριότητα. Ο Άγγελος συνεχώς αγκαλιάζει και πειράζει τους φίλους του, τους τραβάει την προσοχή και έτσι το κομφούζιο μεγαλώνει. 

Κάποια μέρα δεν άντεξα. Τον πήρα αγκαλιά και τον ρώτησα.
-Αμάν βρε Άγγελε. Δεν ακούς καθόλου τις δασκάλες σου; Όταν λένε οι κυρίες να καθίσουμε στα καναπεδακια να ακούσουμε το παραμύθι δεν εννοούν να αγκαλιάζουμε συνεχώς τους συμμαθητές μας και να γελάμε.
Και η σταράτη απάντηση: Συγγνώμη κυρία! Δε το κάνω επίτηδες, Απλά είμαι τόσο ευτυχισμένος που είμαι σχολείο!!

Απο τότε όταν προσπαθώ να επαναφέρω τον Άγγελο στην τάξη η απάντηση του πάντα ειλικρινής και αυθόρμητη είναι η ίδια. Και η δική μου απάντηση στην απάντηση του είναι μια μεγάλη αγκαλιά και η ευχή "Πάντα ευτυχισμένος".


  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Νέο Ξεκίνημα-Νέο Λειτούργημα

Συνήθως ο Σεπτέμβρης σηματοδοτεί μια νέα αρχή. Καινούρια σχολική χρονιά, καινούρια εκκλησιαστική χρονιά, αρχίζουν οι δραστηριότητες και τα φροντιστήρια. Και εκεί που αναρωτιέσαι τί θα σου φέρει αυτή η αρχή τσουπ..να καταφτάνει μια νέα αρχή. Μια καινούρια δουλειά με προοπτική. Και αυτή για μένα ήταν η ανάληψη υπηρεσίας στον παιδικό σταθμό του δήμου Μαρκόπουλου. Νέο ξεκίνημα, νέο λειτούργημα. Υπεύθυνη δουλειά σε 21 τετράχρονα ζουζούνια. Νέο ξεκίνημα λοιπόν και ευχηθείτε μου να είναι δημιουργικό και ευλογημένο για τα παιδάκια μου! 

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Φθινοπώριασε νωρίς; Μπααα

Λίγο τα πρωτοβρόχια, λίγο τα πολλά ξεραμένα πλατανόφυλλα στο πάρκο της Ελιάς, κάτι οι παππούδες που θυμούνται τα παλιά, σε πιάνει μια μελαγχολία..


Μετά όμως βλέπεις κάτι τέτοιο και χαμογελάς 
 
Άντε... Καλή σχολική χρονιά να έχουμε γεμάτη όμορφες στιγμές και χαμόγελα!!

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Ξαναγίνομαι παιδί

Πριν λίγο καιρό η αδελφή μου Τάτι μου χάρισε ένα τάμπλετ MLS 8,5 ιντσών. Όπως ήταν φυσικό ξετρελάθηκα. Γιατί για μένα το τάμπλετ σημαίνει ένα πράγμα. Βιβλία!! Ηλεκτρονικός αναγνώστης. Χωρίς να χρειάζεται πια να βγάζω τα μάτια μου στο κινητό. Και αυτή ήταν μόνο η αρχή.

Εγκατέστηστα αμέσως εφαρμογές για την ανάγνωση βιβλίων και αμέσως μετά ξεκίνησα να ανεβάζω βιβλία απο τον υπολογιστή μου. Και τί βιβλία; Φυσικά παιδικά. Παιδική λογοτεχνία στα ελληνικά και στα αγγλικά. Και γιατί παιδικά; Ίσως γιατί παρόλο που μεγάλωσα μέσα μου παραμένω παιδί.

Τί να πρωτοδιαλέξω; Την Άννα των Αγρών που έχει μεγάλη φαντάσια και λατρεύει τη φύση όπως και γω; Το ίνδαλμά μου xxx. Ή την Πολυάννα με το παιχνίδι της χαράς που με γεμίζει αισιοδοξία στις αντιξοότητες; Είναι πολλές οι ηρωίδες και οι μικροί ήρωες που μου γεμίζουν την καρδιά με τη σοφία και τα νοήματα τους.

Η Τζούντη απο το λατρεμένο μου ΜπαρμπαΜακρυπόδη. Που λατρεύει τις περιπέτειες, το διάβασμα και τη συγγραφή. Πεισματάρα, με χιούμορ και πάντα κεφάτη. Μου θυμίζει πάλι επίσης εμένα. Με κάθε μια απο τις ηρωίδες ταυτίζομαι. Και αυτό γιατί μιλούν σε διαφορετικές πτυχές του χαρακτήρα μου. Και φυσικά το μικρό Λόρδο Φολντλερουά που αγαπάει όλο τον κόσμο και σκλαβώνει τους πάντες με την αγάπη του. Άλλο ένα παράδειγμα που με ωθεί να γίνομαι καλύτερη.


Κοντά τους ξαναγίνομαι παιδί. Ξανανιώθω. Φορτίζω μπαταρίες. Ανανεώνω την αισιοδοξία μου και γελώ. Γιατί μου αρέσει να γελώ και να γίνομαι παιδί.

   


Επιτρέψτε μου να σας αφιερώσω αυτό το τραγούδι με όλη μου την αγάπη.



  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Δροσερές Καλοκαιρινές Αναμνήσεις

Σαν παιδί είχα την εξαιρετική ευλογία να μεγαλώσω σε μια πολύτεκνη οικογένεια. Επίσης είχα την  ευλογία οι γονείς μου να αγαπάνε υπερβολικά τα ταξίδια. Το γεγονός ότι ήμασταν πολλοί και το αυτοκίνητο μας μινιόν δε  μας εμπόδιζε για χρόνια να οργώνουμε την Ελλάδα. Ακόμα και τώρα η μητέρα μου απορεί πως δε μας σταμάτησε ποτέ η αστυνομία για πρόστιμο! Με τα σημερινά δεδομένα η οδήγηση ενός αυτοκινήτου μινιόν φίσκα σε πληθυσμό  είναι παράνομη, επικίνδυνη και καταδικαστέα. xxx
Παραταύτα οι οικογενειακές μας διακοπές δε παύουν κάθε χρόνο σαν αναμνήσεις να μας συνοδεύουν.
Το αυτοκίνητο μας ήταν ένα άσπρο Ντάτσια. Σα λευκό πουλί. Με σχάρες απο πάνω που φορτώναμε πολυκατοικίες βαλίτσες με δαγκάνες τους αστακούς. Απαραίτητη συνοδεία το ροζ σεντόνι που σκεπάζαμε τις βαλίτσες για να μη γεμίζουν μυγάκια. Ήταν απο το είδος του αυτοκινήτου πυ διασώζεται σε πυρηνικό πόλεμο και κάνει τους αντιπάλους του παλιοσίδερα. Με μηχανή γερή σαν άλογο. 
Κάθε φορά τσακωνόμασταν για το τί κασσέτες θα ακούγαμε στο δρόμο, πάντα κουβαλούσαμε σακούλα με κασσέτες, και γιατί ο ένας πατούσε τον άλλο ή γιατί τα παράθυρα ήταν χαμηλά ή ψηλά και θέλαμε/δε θέλαμε αέρα. Αλίμονο σε αυτόν που καθόταν δίπλα στο παράθυρο. Ήταν ο άτυχος της παρέας.
Καθώς μεγαλώσαμε, το 2000, αγοράσαμε ένα πολυτεκνικό βανάκι. Παρόλο που όλοι είχαμε μεγαλώσει και ήμασταν σε ηλικία να πηγαίνουμε ο καθενας χωριστά διακοπές δε το κάναμε. Όλοι λάτρευαν τις οικογενειακές διακοπές. Κανείς δεν ήθελε να τις χάσει.
Το τελευταίο καιρό πηγαίναμε διακοπές σε ένα χωριό 500 μέτρα υψόμετρο πάνω απο τη θάλασσα στο νομό Αχαΐας. Πλέον ο σκοτωμός γινόταν για το τί cd θα ακούγαμε και φυσικά πάλι για τα παράθυρα. Είχαμε όμως την επιλογή να παίζουμε διάφορα παιχνίδια στο δρόμο και φυσικά Uno. Πάντα καταλήγαμε να σκοτωνόμαστε.
Στο χωριό όλοι μας αγαπούσαν. Μας έφερναν λάδι, κρασί, αβγά, κηπευτικά, ελιές και ένα σωρό καλούδια. 
Ο μπαμπάς έβαζε στη διαπασών κάθε πρωί στις εννιά το cd του Σπανουδάκη "Θάλασσα" για να μας ξυπνήσει για μπάνιο. Η μαμά ετοίμαζε απο νωρίς το μεσημεριανό και φεύγαμε όλοι για μπάνιο. Όπως ήταν φυσικό σταματούσαμε την κυκλοφορία μέχρι να κατεβούμε όλοι αφήνοντας την απορία στους οδηγούς πόσα άτομα ήμασταν. Το καλό ήταν ότι ποτέ κανένας δε μας κόρναρε! xxx
Τα απογεύματα κάναμε πορεία στο βουνό και καταλήγαμε σε μια μινιόν πλατεία με παγωμένο νερό. Τρεις φορές την ημέρα γεμίζαμε μπουκάλια με νερό καθώς το νερό της πηγής ήταν πιο κρύο απο του ψυγείου! 
Τα βράδια ξαπλώναμε στο πλακώστρωτο της αυλής και κοιτούσαμε τα αστέρια. Καθώς οι διακοπές μας γινόταν αρχές Αυγούστου είχαμε τα βράδια βροχή μετεωριτών. Τις Περσίδες. Ο αδελφός μας αστρονόμος μας ταξίδευε στο μαγικό κόσμο του ουρανού και μεις κάναμε συναγωνισμό ποιος θα μετρήσει τις περισσότερες Περσίδες. Σε μια απο αυτές τις βραδινές πειπλανήσεις του ουρανού είδα το πρώτο μου πεφταστέρι. Και απο τότε απέκτησα σχέση λατρείας με την αστρονομία. Όπως ο δίδυμος αδερφός. 
Τα τελευταία χρόνια σκορπίσαμε σε όλη την Ελλάδα ελέω δουλειάς. Και οι οικογενειακές συγκεντρώσεις σα διακοπές περιορίστηκαν στο να ανεβαίνουμε τα Καλοκαίρια στο πατρικό μας στη Βέροια. 
Εκεί φτιάχνουμε μαρμελάδες απο ροδάκινα, σάλτσες απο ευωδιαστές κόκκινες ντομάτες και σκαρφαλώνουμε στα βουνά όπως μάθαμε απο παιδιά.

Κάθε Καλοκαίρι ζούμε νέες περιπέτειες και γεμίζουμε αναμνήσεις. Οι πιο όμορφες και διασκεδαστικές όμως ήταν αυτές που ζήσαμε ως παιδιά.



  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Θα σας πω ένα μυστικό..

Είμαι ερωτευμένη... Ναι και με τον μαγεμένο κήπο μου! Αλλά και με... την Πάρο!!
Τρελά ερωτευμένη με αυτό το νησί που είναι άγνωστο φαινόμενο η νηνεμία!
Την γνώρισα μια ζεστή βδομάδα του Οκτώβρη πριν τρία περίπου χρόνια. Έκτοτε η θύμηση της με στοιχιώνει.
Οι ζεστοί, φιλόξενοι της κάτοικοι με σκλάβωσαν. Τα παιδιά πάντα πρόθυμα να με καθοδηγήσουν γιατί μονίμως χανόμουνα. Στα στενά της Παροικιάς και στο παλιό Κάστρο. 

Στο Κάστρο έκανα μια γλυκιά γνωριμία. Μια γιαγιά πάνω απο ενενήντα χρονών. Μου αποκάλυψε την ηλικία της και μου εξομολογήθηκε πως είχε είκοσι χρόνια να βγει απο το Κάστρο της Παροικιάς και να κατέβει στο κέντρο. Βλέπετε τα εννενηντα πλας χρόνια της δε της επέτρεπαν να ανεβοκατεβαίνει τα πολλά σκαλοπάτια που έχει το Κάστρο.

Σε μια απο τις πολλές ξεναγήσεις μου με τη μύτη χωμένη στο χάρτη έπεσα πάνω σε δυο κυρίους που έπιδιόρθωναν κάτι χαλασμένα γαλάζια  παραθυρόφυλα
-Συγγνώμη, τους λέω.
Εκείνοι σήκωσαν το κεφάλι και με κοίταξαν περίεργα.
-Ψάχνεις για τον οδοντίατρο, ε; Με ρώτησε ένας απο τους δυο.
Παραξενεύτηκα.
-Όχι. Γιατί να ψάχνω για τον οδοντίατρο;
Εκείνος επέμενε.
-Δε ψάχνεις για οδοντίατρο;
-Όχι. Ψάχνω για μια πέτρινη βρύση. Τους έδειξα τη φωτογραφία που είχα στον τουριστικό οδηγό. 
-Λέγεται βρύση του Μαυρογένους και χρονολογείται απο το 18ο αιώνα.
Οι άνδρες ξεράθηκαν στα γέλια.
-Συγγνώμη, απολογήθηκε τότε ο κύριος. Βλέπεις ο μοναδικός οδοντίατρος του νησιού έχει το ιατρείο του στο Κάστρο. Και όλοι χάνονται στα στενά δαιδαλώδη σοκάκια.
Ήταν σειρά μου να ξεραθώ στα γέλια.

Τοτε ο άλλος ευγενέστατος κύριος έβαλε τα γυαλιά του, κοίταξε τη φωτογραφία και σούφρωσε τα χείλη του.
-Να σου πω... Τέτοιες βρύσες έχουμε πολλλές. Βλέπεις ο δήμαρχος της Παροικιάς ήθελε όλες οι δημόσιες βρύσες να μοιάζουν με αυτές τις παραδοσιακές βρύσες. Οπότε δε ξέρουμε ποια είναι η αυθεντική!
Τους ευχαρίστησα θερμά και απογοητευμένη συνέχισα το δρόμο μου.

Ευτυχώς το κυνήγι του θησαυρού αποδείχτηκε κερδοφόρο! Χάρη στην εκπληκτική ξεναγό και φίλη μου Μαρία, ντόπια Παριανή, βρήκαμε και τις τρεις αυθεντικές βρύσες! Που είχαν σκαλισμένη επάνω τους τη χρονολογία.
Ήμουν επίσης πολύ τυχερή που είχα ντόπια ξεναγό.
Σκαρφαλωμένη στην αγροτική καρότσα τους έκανα το γύρο του νησιού. Μια ανεπανάληπτη εμπειρία.

Το μόνο δυστύχημα ήταν ότι δε μπόρεσα να κάνω μπάνιο! Οι τοπικοί άνεμοι και τα δυνατά οχτώ μποφόρ δε μου επέτρεψαν ούτε μια μέρα να κάνω μπάνιο. Ο κύριος Γιώργος, ο μπαμπάς της Μαρίας, με εμπόδισε απο το να το τολμήσω. Και κατσουφιασμένη τον άκουσα. Δε με έπαιρνε να με μαζέψουν με το κουταλάκι απο τη θάλασσα! xxx

Η μόνη λυπητερή ιστορία που άκουσα ήταν οι διαμάχες των ψαράδων με τους πελεκάνους. Που τους σκότωναν ή τους τραυμάτιζαν γιατί δήθεν και καλά τους τρώνε τα ψάρια. Λες και η θάλασσα είναι λιμνούλα...

Η πιο ρομαντική ιστορία όμως που άκουσα ήταν και η παρακάτω.
Η Μαρία είχαν στο κτήμα τους ένα γάϊδαρο που το λέγανε χαηδευτικά Μπιλάκο. Μια μέρα έπεσε στο χαλικόστρωτο δρόμο και έσπασε το πόδι του. Πλέον ήταν άχρηστος για δουλειές.  Τότε ο κύριος Γιώργος τον πήγε στην Αλκυόνη που είναι καταφύγιο άγριων ζώων και πουλιών. 
Εκεί έθρεψε το κόκαλο χάρη στις περιποιήσεις των γιατρών. Για το Μπιλάκο το ατύχημα είχε ευτυχή κατάληξη. Γνώρισε εκεί μια γλυκιά γαϊδούρα τη Φλώρα με την οποία έκαναν τη δική τους οικογένεια. Απο τότε οι δυο μαζί γκαρίζουν ευτυχισμένοι.

Χειμώνα Καλοκαίρι ονειρεύομαι την Πάρο και τις όμορφες περιπέτειες που έζησα σε αυτήν. Εύχομαι να μπορέσω να ξαναπάω. Η Μαρία και η Πάρος με καλούν συχνά πυκνά.

Καλές διακοπές σε όλους και καλό μήνα!!


                                  Η Παναγία Εκατονταπυλιανή



Ένα απο τα πολλά σοκάκια του Κάστρου


 

Μια παραδοσιακή πόρτα απο τις πολλές του νησιού




                                        Η εκκλησία της Αγίας Άννας




                               Ένας απο τους πολλούς ανεμόμυλους
                                      σήμα κατατεθέν του νησιού


                             
                              Γλυκιά ανατολή στην Πάρο


               
            Η γλυκιά ξαναγός μου Μαρία σε μια απο τις τρεις αυθεντικές
                                        βρύσες του Μαυρογένους



                     Πανέμορφη δύση στην παραλία της Πάρου



  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Εμείς στη βιβλιοθήκη...ΓΚΟΛΦΑΡΟΥΜΕ!!

Έχετε σκεφτεί ποτέ πως είναι δυνατό να παίξετε γκολφ σε μια βιβιβλιοθήκη;

Λίγο δύσκολο ε; Απο τη μια ο περιορισμένος χώρος, απο την άλλη οι αναγνώστες που ενοχλούνται απο τη φασαρία. Εμείς όμως είχαμε τη θέληση και ξεπεράσαμε όλα τα εμπόδια. Μιας και η βιβλιοθήκη είναι παιδική οι αναγνώστες μετατράπηκαν σε παίκτες. Η ησυχία απαγορεύτηκε και σύντομα το πάτωμα της βιβλιοθήκης μετατράπηκε σε πίστα του γκολφ.

Επειδή δε μπορούσαμε να ανοίξουμε τρύπες στο πάτωμα απλά τις σχεδιάσαμε με κιμωλία. Τα μπαστούνια φτιάχτηκαν με ρολλά κουζίνας και χαρτόνι και το μπαλάκι μας ήταν ένα μικρό πράσινο μπαλάκι του τέννις. Φυσικά έπρεπε να έχουμε και εμπόδια. Έτσι κατεβάσαμε όλες τις εγκυκλοπαίδειες απο τα ράφια και τις στήσαμε στο πάτωμα. Σε λίγο και η πίστα μας ήταν έτοιμη. 

Πριν έρθουν τα παιδιά είπαμε τα κορίτσια μεταξύ μας, οι εθελόντριες, να παίξουμε να το δοκιμάσουμε. 
Με τις δύο πρώτες προσπάθειες κατάφερα να παραβιάσω τον ένα και μοναδικό κανόνα του παιχνιδιού. Γκρέμισα όλα τα βιβλία κάτω!! Δε ξέρω πως τα κατάφερα. Ενώ οι συμπαίκτριες μου ήταν φοβερές! Και φυσικά πολύ εύστοχες. Περιττό να σας πω ότι ζήλεψα!

Όταν μαζεύτηκαν τα παιδιά, χωρίστηκαν σε ομάδες και το παιχνίδι άρχισε. Τα παιδιά καθοδηγούσαν το ένα το άλλο, έκαναν συμβούλιο συχνά πυκνά και η στρατηγική τους άλλαζε διαρκώς. Μείναμε με το στόμα ανοιχτό βλέποντας την ευρυματική δράση και την τακτική των παιδιών! 

Το γέλιο έρρεε άφθονο όπως  ανεξάντλητος ήταν και ο ενθουσιασμός των παιδιών. Παίξαμε αρκετές παρτίδες. Στην τελευταία παρτίδα οι ομάδες αναδείχθηκαν ισόπαλες και αυτό ήταν το τέλος ενός ομολογουμένως πολύ επιτυχημένου παιχνιδιού!
Τα παιδιά έφυγαν πολύ ευχαριστημένα και μαζί τους και μεις που άλλη μια δράση είχε τόσο μεγάλη επιτυχία!





Η βιβλιοθήκη μας είναι η παιδική και εφηβική βιβλιοθήκη του Δήμου Αθηναίων.


  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS